Derya Uluğ: Hayata bakışım da, zihniyetim de, hobilerim de ‘erkek gibi’dir

2016 yılında ‘Okyanus’ müziğiyle dikkat çeken, tanınan müziğinin öne çıkan isimlerinden Derya Uluğ, Posta gazetesinden Oya Çınar’a röportaj verdi.

Yeni müziğiniz ‘Kanunlar Gibi’yle tekrar atarlı masraflı bir çıkış yaptınız… Nasıl bir öyküsü var müziğin?
Müzik bana geldiğinde kelamlarından o kadar etkilendim, o kadar benim stilime uygundu ki… Güya ben yazmışım üzereydi, o yüzden çabucak sahiplendim. Fakat kelamları Emrah Karakuyu’ya ilişkin. Sonra Asil (Gök) ve Ozan (Bayraşa) yaptıkları düzenlemeyle ortaya çok hoş bir çıkardılar.

Kelamları çok manidar. “Çıkarım önüne kanunlar üzere, haklıysam aslanlar gibi…” Bu kelamlar sizi ne kadar yansıtıyor?
Aslında şöyle; haklı olma dürtüsü hepimizi memnun eder ya… Ben, vakit geçtikçe haklı olmanın insanı çok da keyifli etmediğini anladım. Fakat karşımdaki beni üzdüyse ya da bir haksızlığa uğradıysam, tam müzikteki üzere, o güce bürünüyorum. Aslan kesilebilirim yani. (Gülüyor)

Nasıl reaksiyonlar veriyorsunuz o durumda?
Ben o denli çabucak parlayıp sönen biri değilim. Çok sabırlıyımdır. Fakat o sabrın sonunda patlamam büyük olur ve tesiri uzun sürer. Evvelce bu türlü değildim. Daha çabuk parlamalarım olurdu. O atarlı masraflı hallerim pek yok artık.

Neyi ‘asla affedemem’ dersiniz?
Benim için itimat duygusu en kıymetli şey. Arkadaş, eş, sevgili, iş… Hiç fark etmez. İtimadım bir kere sarsıldıysa, geriye dönüşüm çok sıkıntı hatta imkansız oluyor.

İnanç izafî bir kavram. Sizin itimat hissinizi ne zedeler?
Misal, biri size yeterlilik yapıyor üzere görünür lakin bir müddet sonra ortaya kibir girer ya… Kimi beşerler bir düzgünlük yaptıktan sonra “Ben yaptım” demeyi çok sever. İşte bu benim itimat hissimi zedeler. Benim anlayışıma nazaran, birbirimize bir şey yapıyorsak o yalnızca yapmak istediğimiz için olmalı. Onun art planındaki diğer niyetler beni çok uzaklaştırır karşımdakinden. Ve olağan ki palavra, itimat hissimi çok zedeler.

2016’da ‘Okyanus’ müziğiyle girmiştiniz hayatımıza. Dinlenmesi milyonları bulmuştu. Bugün yaptığınız her müzikte ‘Okyanus’u geçme hissine kapılıyor musunuz?
Herhalde bu her sanatçı için geçerlidir. Mihenk taşı olan bir yer vardır. ‘Okyanus’ da benim için o denli. Köy sokaklarına kadar inen bir müzik oldu. Hasebiyle her müziğimde onu geçme motivasyonum ister istemez oluyor. Aslında şu an kendimi dorukta görmüyorum, benim hayal ettiğim tepe daha üstte.

O patlama anının öncesine gidersek, güç bir seyahat muydu?
En zoru en başıydı tahminen de. Ben lisede, 15-16 yaşlarında sahneye çıkmaya başladım. Hem okuyup hem çalışmak hem konservatuar imtihanlarına hazırlanmak çok zordu. Günde iki-üç saatlik uykularla yollardaydım.

O vakit İzmir’deydiniz. İstanbul’a geldiğinizde nelerle karşılaştınız?
Burada bir sürü arkadaşım vardı ancak yeniden de burada yaşamaya başlamak benim için sert oldu. İzmir’de beni herkes tanıyordu. Çıkacağım yerleri seçme lüksüm vardı. En vitrin yerlerinde sahne alıyordum. Lakin İstanbul’a geldiğimde her şeye sıfırdan başlamak zorunda kaldım. Sahne almak için kendi kriterlerime uygun yerler bulmam vakit aldı.

Siz dokuz yaşındayken babanız çalışmak için yurt dışına gitmiş. Bundan nasıl etkilendiniz?
Yaşarken bunun o kadar şuurunda değildim, babamdan uzak büyümenin bende nasıl tesirler yarattığını çok sonradan fark ettim.

Neydi onlar? Benzeri durumda sadece bu yüzden ‘erkekleştiğini’ söyleyen çok insan var.
Bende de oldu. Ekstra bir müdafaa kalkanı geliştiriyorsunuz. Ben esasen erkek çocuğu üzere büyüdüm. Meczup üzere futbol oynardım. Ancak aslında hayata bakışım ve zihniyetim de o denli benim. Hobilerim, oynadığım oyunlar, yaptığım muhabbetler bile öyledir. Ancak bilhassa sahneye çıkmaya başladıktan sonra bu yanım daha da ortaya çıktı. İnsanların bana dışarıdan bakıp gördükleri o soğuk ve ‘snob’ imaj bundan kaynaklanıyor. Büsbütün kendime kalkan emelli büründüğüm bir kıyafet.

Hayattaki en büyük önceliğiniz ne?
Natürel ki de ailem ve işim. Ben gerçek bir işkoliğim. Lakin onu da iş üzere görmüyorum, ruhumun bir modülü üzere.

En tutku duyduğunuz şey ne?
Futbol ve Fenerbahçe.

Duymayı beklediğim son yanıt oldu bu.
Ancak gerçek söylüyorum. Çocukken zati çok futbol oynadım. O vakit bugünkü üzere bayan futbol ekipleri yoktu. Yoksa muhakkak profesyonel olarak da oynardım. Oynamayı da maç izlemeyi de inanılmaz seviyorum.

Kimileri tüm hayatını sevilme eforu üzerine kurar. Siz, ‘sevilmek kadar sevilmemeyi de olumlu alıyorum’ demişsiniz. Bunu biraz açar mısınız?
Siz bir şey yaptığınızda, insanların buna reaksiyonsuz olması çok makus bir şey bence. Bir formda dikkat çekiyorsanız, olumlu ya da olumsuz bir reaksiyon alıyorsanız bu hoş olan. “Nefret de aşkın, sevginin kardeşidir” derler ya. Buna çok inanıyorum.

Uzun vakittir müzisyen Asil Gök ile berabersiniz ve müziklerinizi birlikte yapıyorsunuz. Sevgiliyle çalışmak sıkıntı değil mi?
Birinci vakitlerde biz de çok zorlandık. Bağlantımızda limoniysek bunu işe yansıttığımız oldu. Orada devreye inat giriyor bazen. (Gülüyor) Her ilgide olduğu üzere bizim de sivri çıkışlarımız oluyordu. Mesela küsken birlikte sahneye çıkıp hiç konuşmadığımız, birbirimizi yalnızca sahnede gördüğümüz vakitler oldu. Ancak artık oraları geçtik. Şu an hiç o denli şeyler yaşamıyoruz, ‘maşallah’ diyelim.

Bağlantınızı nasıl anlatırsınız?
Bizim bağımız o denli tek taraflı, tek açıdan anlatabileceğim bir şey değil. Hem iş yapıyoruz, hem sevgiliyiz. İkisini bir ortada götürmeye çalışıyoruz. Fakat alakamız başladığında birlikte çalışmıyorduk. Evvel sevgili olduk, sonra çalışmaya başladık. Büsbütün sevmek ve sevilmek üzerine başladı her şey.

Beş yıldır berabersiniz. Günümüz için güzel bir zaman…
Oradaki bahis şu bence. Beşerler aşkı sonsuz zannediyor. Aşk sonsuz bir şey değil. Orta ara alevlenen, daimi süreçte yüksek volümde kalamayacak bir his. O tempoya insanın ne ruhu ne vücudu dayanabilir. Aşkın en yüksek noktasındaki heyecanı, o nabız atışlarını hiçbir bünye bir ömür taşıyamaz. Sevgi ve arkadaşlık çok kıymetli. Biz hem arkadaşız, hem sırdaşız. Fakat aşkı da bir yerde tutup, kimi anlarda tavana çıkarmak diye bir şey var. Onu başarıyoruz sanırım.

‘Aşkın ömrü üç yıldır’ klişesine inanıyor musunuz?
Valla beş yıl sonra o denli bir şey yapar ki en baştaki hissinize dönersiniz. Aşk kesinlikle boyut değiştiriyor lakin o değişen haline ‘aşk öldü’ demek katiyen hakikat değil.