Deniz Gürzumar: Rap müzik hep vardı ve olmaya devam edecek

Müzisyen ve oyuncu Deniz Gürzumar, Milliyet Instagram hesabından canlı yayınlanan ‘Melis Baştuğ ile Haftanın Konuğu’ programına katıldı.

Uzun müddettir üzerinde çalıştığın birinci albümün ‘Son’u yayımladın. Albümün çıkış kesimi Şad ile düet yaptığın ‘Aşktan Bahsederken Gel’ isimli modül oldu. Dinleyici albümü dinlerken ne hissetsin?
Albümü 2019 yılında yapmaya başladım. İçindeki birkaç müzik daha evvel yaptığım lakin yayımlamadığım müziklerdi, onları oturduk tekrar yaptık. Oyuncu ve tıpkı vakitte müzisyen olduğum için işlerin bir ortada gitmesi güç olabiliyor o yüzden pandemi süreci bana güzel geldi. Düzgün ki bu boşluğu yakaladım da albümü bitirebildim. Aranjörüm Faruk Çeliker sağ olsun onun sayesinde ‘Aşktan Bahsederken Gel’ de çok yeni ve hoş bir hal aldı. Son defa dertleştiğim ve kendimi açtığım bir albüm oldu. Hakikaten açıp ne dediğimi dinlerlerse birinci müzikten son müziğe kadar bir kurgu var ve final müziğinde da nereye hakikat gideceğimle ilgili küçük bir tüyo veriyorum. Dediğim üzere dinlerlerse çok keyif alacakları bir albüm olacak.

Aksilikler üzerine müzik yazmaya devam mı?
Onun sonu aslında, o yüzden albümün ismi ‘Son’. Yaşadığınız kurallar çok olumlu olmadığı için ister istemez olumsuz şeyleri anlatıyoruz. Rap müzik zati bundan beslendiği için çok da zorlanmıyoruz. Yeni projem daha eğlenceli olacak. Yaptığım albüm hayatımda içsel tarafımı yansıtıyor ve ben bundan sonra müziklerimde daha eğlenceli tarafımı göstermek istiyorum.

90’ların başından itibaren ülkemizde dinleyici bulan rap müzik, Türk rap sanatkarlarının sayısının artmasıyla giderek popülerleşti. Lakin tesirini 2005’lerde kaybetmeye başladı. 2010’ların akabinde yine trendler ortasına girmeyi başardı. Bugünkü müziklerde ise kentsel dönüşüm, ayrımcılık üzere problemler lisana getiriliyor. Neler söylersin?
Hakikaten çok geniş bir husus, rap müzik her vakit vardı, çok şey anlatıyordu ve olmaya da devam edecek. Fakat şu an tanınan müzik olmasının sebebi daha çok dans ettiren alt yapılara sahip olması. Şu anda rap müziğin trap biçimi dinleniyor. Drill trap bir biçim geliyor, o da dinlenecek ve bunlar geçtikten sonra gerçek rap kelamları kalmaya devam edecek. Rap, pop olmayı bırakıp nitekim kültür haline yine döndüğü anda çok hoş yerlere gelecek. Herkes protest rap yapmalı, sert kelamlar söylemeli ve rap underground müziktir. Hayır! Rap çok eğlencelidir, en kıymetlisi rap çok yeterli bir müzik üslubudur.

İnsanların rap müziği yalnızca dinlemekle kalmayıp yapabiliyor olması da çok değerli. Herkes hoş müzik söyleyemeyebilir, fakat herkes var olan altyapıları kullanarak rap müzik yapabilir. Sence?
Müzik yapmak isteyen herkes, içinde varsa aslında yapar. ‘Zep dinlemek de çok hoş lakin yapmak zorunda değilsin’ derlerdi. Herkes yapabileceği duruma geçti, zira şu anki teknikte sesiniz hoş olmasa dahi bir küçük ritim kulağı ve güzel aranjörlerle harikulade işler yapabiliyorsunuz. Türkiye’de işler bu türlü yürüyor, dinleyici ve izleyici ne seviyorsa bu türlü sunuluyor. Vaktinde Okan Bayülgen söylemişti; ‘Biz televizyoncular ne verirsek, beşerler onu izler’. Kolay yoldan tutan neyse daima onun peşinden koşma durumu var. Şu anki durum da bu türlü, rap müzik yapması şu anda daha kolay olduğu için(!) herkes yapıyor, herkes kolay paranın peşindeymiş üzere geliyor. Bunu asla âlâ yapan arkadaşlarım ismine söylemiyorum, çok yetenekli arkadaşlarım var.

Türkiye’de TV kanallarında psikoloji ve psikiyatri odaklı dizi furyası var. Kırmızı Oda, Günahsızlar Apartmanı, Doğduğun Konut Kaderindir ve Camdaki Kız üzere. Bu dönem reytinglerde tepeye oynuyorlar. Sence bu çeşit diziler neden ansızın tanınan oldu?
Bu kadar izlenmesinin sebebi sahiden ruhsal, hatta şükür psikolojisidir. Beşerler televizyonda kendinden daha makûs birini gördüğü için ‘çok şükür’ diyebiliyor. İnsanın içi o kadar sıkılıyor ki, gerçek dünyaya döndüğünde ‘oh ben iyiyim’ diyebiliyor. O dizilerde oynayan arkadaşlarımız da çok uygun oyuncular, çok hoş senaryolar yazılıyor ve çok hoş açılarla çekiliyor.

Tiyatro oyunculuğu daha fazla his barındırırken, kamera oyunculuğunda rasyonellik daha ön planda. İkisinin ortasındaki farklar neler?
Tiyatro diğer bir heyecan, birebir o irtibatı görmek diğer bir şey. Tiyatro sahnesi her vakit daha keyif verir. Ben konserlerimde de seyirci olduğu vakit çok mutlu oluyorum. İkinci olarak ‘sinema’ derim zira çok emek verilir. Dizi biraz daha bu işin fabrikasıdır. Haftada altı günde beşerler insanüstü bir güçle 180 dakika çıkarmak zorunda kalıyorlar.

‘İçeride’, ‘Kayıp Şehir’ ve çok daha fazlası. Birçok dizi ve sinemada kıymetli isimlerle rol aldın. Sende yeri başka olan dizin hangisiydi?
Hepsi benim bebeklerim fakat ‘Kayıp Şehir’ diyebilirim. Birinci sefer güzel çocuk ve hoş bayan algısından biraz çıkıp Tarlabaşı’nın art sokaklarının anlatıldığı sert ve cesaretli işti. ’Kayıp Şehir’ anlattıklarından ötürü erken bitti. O kadar hoş hususlara değinebilmek çok değerli ve özeldi, aslında son örneğiydi. Hala o gruptaki herkes birbiriyle çok güzeldir, hepimiz hala görüşürüz ve hiçbiriyle kopmadık. Daha bugün baktım tam dokuz yıl olmuş.

Arabesk müziği seviyor ve dinliyoruz. Lakin öte yandan beşerler açık açık bu müziği sevdiğini ve dinlediğini söylemeye çekiniyor. Baskı mı hissediyorlar?
Bunun çok hoş örnekleri oldu, Müslüm Baba sayesinde oldu. Bilhassa Murathan Mungan’ın seçtikleriyle Müslüm Gürses: ‘Aşk Tesadüfleri Sever ‘albümü ile Müslüm Gürses’i sevmeyenler bile sevmeye ve sonrasında eski müziklerini dinlemeye başladı. Aslında eski nesil da arabeski severdi lakin çekinirdi. Alt kültür üzere görülüyordu ve alt kültür dediğimiz şeyin müzikle ne alakası olabilir ki! Müzik büsbütün bir zevk sorunudur her şeyi sevmek zorunda değiliz. ‘Ben arabesk sevmiyorum’ demek modaydı ancak meskene gidip dinlemek vardı. Artık beşerler yavaş yavaş daha içten davranmaya başladılar. Baktığınızda bugün herkes Yıldız Tilbe fanı, herkes Kibariye’nin dünyanın en değerli seslerinden biri olduğunu kabul etti. Arabesk her vakit olacak.